دل های بزرگ و احساس های بلند،عشق های زیبا و پر شکوه می افرینند

اگر تنها ترین تنها شوم باز خدا هست،او جانشین همه نداشتن های من است.

ارزش وجودی انسان به اندازه حرف هایی است که برای نگفتن دارد.

وقتی خواستم زندگی کنم راهم را بستند. وقتی می خواستم ستایش کنم،گفتند خرافات است.وقتی خواستم عاشق شوم گفتند دروغ است.وقتی خواستم گریستن،گفتند دروغ است.وقتی خواستم خندیدن،گفتند دیوانه است.دنیا را نگه دارید،می خواهم پیاده شوم.

زیبایی همواره تشنه دلی است که به او عشق می ورزد.

خدایا به هر کس دوست می داری بیاموز
که عشق از زندگی کردن بهتر است،
و به هر کس دوست تر می داری،بچشان
که دوست داشتن از عشق برتر است.

مشاهده یادداشت خصوصی

می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند
ستایش کردم ، گفتند خرافات است
عاشق شدم ، گفتند دروغ است
گریستم ، گفتند بهانه است
خندیدم ، گفتند دیوانه است
دنیا را نگه دارید ، می خواهم پیاده شوم !

درخشان بلورت تماشایی است   

                         شب و روز نورت تماشایی است

تو از ژرفنای افق آمدی             

               و خط عبورت تماشایی است

شعاری به لب داری ای آشنا         

       که در آن شعورت تماشایی است

کمی گوش کن درد دلهای من       

       که سنگ صبورت تماشایی است

عجب آتشی در نیستان فتاد           

       در آتش غرورت تماشایی است

به تاراج سرمایه سایه ها              

       سحرگه حضورت تماشایی است

دوباره بیا باز تکرار شو                 

         همیشه مرورت تماشایی است

نویسنده: محمد رضا درانی نژاد

مردی کنار بیراهه ای ایستاده بود. ابلیس را دید که با انواع طنابها به دوش در گذر است. کنجکاو شد و پرسید: ای ابلیس، این طنابها برای چیست؟

جواب داد: برای اسارت آدمیزاد. طنابهای نازک برای افراد ضعیف النفس و سست ایمان، طناب های کلفت هم برای آنانی که دیر وسوسه می شوند.

سپس از کیسه ای طناب های پاره شده را بیرون ریخت و گفت: اینها را هم انسان های با ایمان که راضی به رضای خدایند و اعتماد به نفس داشتند، پاره کرده اند و اسارت را نپذیرفتند.

مرد گفت: طناب من کدام است ؟

ابلیس گفت: اگر کمکم کنی که این ریسمان های پاره را گره زنم، خطای تو را به حساب دیگران می گذارم.

مرد قبول کرد.

ابلیس خنده کنان گفت: عجب، پس با این ریسمان های پاره هم می شود انسان هایی چون تو را به بندگی گرفت!